Praktijk voor Reiki, Massage en Traumaverwerking
Beste
ontvang(st)er,
Ik wens je veel Liefde, Licht en een warme Lach toe bij het lezen van dit verhaal, dat ik zelf heb geschreven. Voor ieder van ons zit hier een wens in verweven. Ga hiervoor en geniet hiervan !!
DE
KRACHT VAN DE BOOM
Ik ben een boom.
Stevig met mijn wortels in de grond en met mijn takken hoog in de lucht.
Mijn stam is stevig, ik ben dan ook al jaren en jaren oud.
Veel mensen gebruiken mij als steun.
Ze schuilen onder mijn takken wanneer het regent.
Ze leggen hun handen om mijn stam, wanneer ze via mijn wortels het contact met Moeder Aarde willen ervaren.
En ze zitten tegen mijn stam wanneer ze een rugsteuntje nodig hebben.
Vaak hoor ik dan hele verhalen van hun verleden, heden en toekomst.
Hierdoor ervaren ze hun eigen kracht.
Soms ook zitten ze onder mijn boom voor een gezellige picknick of wanneer ze een boek aan het lezen zijn.
Hierdoor kan ik veel leren, waardoor ik al heel veel wijsheid vergaard heb.
Helaas kan ik niet praten in hun taal.
Gelukkig kan ik er keer op keer wel voor ze zijn.
Hierdoor
ervaar ik veel warmte, kracht en vreugde.
Het is echter niet altijd even leuk om een boom te zijn.
Bij regen, hagel en sneeuw worden mijn takken loodzwaar.
Ik zou dan graag mijn armen willen bewegen, zodat ik meer vrijheid en ruimte kan ervaren.
Gelukkig is de wind, één van mijn vrienden, er dan om mijn takken weer lichter te maken.
Vaak is de zon er ook die mijn takken en stam weer droogt.
Iets
waar ik enorm van kan genieten, juist omdat ik de warmte van de zon mag
ervaren.
Echter heb ik soms ook ruzie met mijn vrienden.
De wind waait dan zo hard dat ik sta te schudden op mijn stam, van links naar rechts en van rechts naar links.
Oei, dan lijkt het soms alsof het even allemaal te zwaar wordt.
Alsof ik bezwijk onder de kracht van de wind.
Toen ik jong was kreeg ik hiervoor zelf een steuntje, die ervoor zorgde dat ik niet kon omwaaien.
Nu ik oud ben moet ik het zelf maar uitzoeken.
Soms niet altijd even gemakkelijk.
Dan
mis ik het rugsteuntje dat ik zelf kreeg in mijn jonge jaren.
Gelukkig
ben ik zelf zo sterk dat ik toch stevig op mijn wortels blijf staan.
Soms is de zon zo warm dat het lijkt alsof mijn takken verbranden.
Een verkoelend regenbuitje doet dan vaak wonderen.
Juist omdat ik dan mag genieten van de koelte die ik voel.
Dit geldt ook voor hagel en sneeuw.
Een schitterend gezicht, waardoor ik vele mensen kan laten genieten.
De hagel kan mij echter ook pijn doen, net als wanneer mensen in mijn stam tekenen.
Soms een lief hartje.
Hoewel dit liefde betekent vraag ik mij af of deze mensen weten dat ze mij dan pijn doen.
Het tekenen in mijn stam, voelt niet goed aan.
Gelukkig
kan ik hierdoor wel de mensen herinneren aan liefde.
Welke liefde vraag je je af.
De liefde voor mij als boom, als onderdeel van de natuur.
Of de liefde die de mensen voor zichzelf en hun medemens mogen ervaren.
Vaak zie ik een lach op hun gezicht wanneer ze zien dat er een hartje op mijn stam staat.
Gelukkig voel ik hierdoor zelf ook vreugde !!
Ik ervaar dan dat ik voor de mensen een bron van kracht kan zijn.
Een bron waardoor ze weer in contact komen met hun eigen warmte, kracht en vreugde.
Juist omdat ik vele verhalen hoor, ook verhalen over pijn, verdriet en angst, ben ik hier zelf blij mee.
Ik ervaar dan dat de mensen mij nodig hebben.
Dat
ik een stukje kan bijdragen aan de liefde in de wereld, waarvan ik ook een
deeltje ben.
Hoewel ik stevig met mijn wortels in de grond sta, zou ik soms graag meer willen bewegen.
Ik
zou soms een van mijn takken om de schouders van de mensen willen leggen of
tikkertje willen spelen met de kinderen.
Vooral door hun lach voel ik mij heel ontroert.
Ik vindt het fijn wanneer ik mensen, jong en oud, zie lachen.
Ze voelen zich dan gelukkig.
Het gekke is echter dat wanneer ik tikkertje met de kinderen zou kunnen spelen, ze schrikken.
Ze zijn het niet gewend dat een boom kan bewegen, dat een boom tikkertje of verstoppertje kan spelen.
Verstoppertje al helemaal niet, omdat ik hiervoor veels te groot ben.
De kinderen zouden dan meteen weten waar ik sta.
Gelukkig zou ik het wel kunnen omdraaien. Dat de kinderen zich verstoppen en dat ik ze moet zoeken.
Gelukkig
gebeurt dit soms ook.
De mensen, jong en oud, vertellen zoveel dat ik soms diep moet nadenken waar ze het over hebben.
Bij warme en vreugdevolle gebeurtenissen ga ik altijd lachen.
Mijn stam straalt dan warmte uit, waardoor de mensen juist mij uitzoeken
om zich achter te verstoppen of voor het spelen van tikkertje. Dit voelt goed.
Gaat het echter over pijn, verdriet en angst dan kom ik er met al mijn wijsheid soms ook niet meer uit.
Ik vraag mij dan af hoe het mogelijk is dat wij leven in een wereld
waarin ieder, op zijn / haar eigen manier, werkt aan warmte, kracht en vreugde.
Hoe is het dan mogelijk dat er toch nog zoveel pijn, verdriet en angst is.
Hoe is het dan mogelijk dat het ons met zijn allen niet lukt om hand in hand te leven, van hart tot hart.
Dit is een diepe wens van mij.
Wie weet lukt dit ons met zijn allen nog eens.
Ja,
hier moet veel aan veranderen.
Gelukkig is er ook veel waardoor wij wel de warmte, kracht en vreugde mogen ervaren.
Een bloem die ineens in bloei staat, kinderen en mensen die hand in hand lopen,
even alle pijn, verdriet en angst vergeten, een zacht regenbuitje waardoor alles weer fris en helder wordt,
alle stof wordt dan weer van mijn takken schoongespoeld ,
en van een zalig zonnetje die mij iedere dag weer opnieuw verwelkomt.
Hier kan ik zelf ook enorm van genieten.
Dan
ervaar ik dat ik als boom ook gelukkig kan zijn.
Ja, ik realiseer dat dit een keuze is.
Op de momenten dat het hard regent, hagelt en of sneeuwt is het soms moeilijk om mij hiervan bewust te zijn.
Het lijkt dan wel alsof de wereld vergaat.
Dit geldt ook voor wanneer de zon mijn takken verbrandt.
Gelukkig zijn er ook veel momenten dat ik wel de warmte, kracht en de vreugde van het leven kan ervaren.
Ik voel dan een hand op mijn stam die mij warmte, kracht en vreugde geeft.
Een hand die zegt: “Fijn dat je hier staat, jij mag er zijn !!”
Voor deze momenten ga ik, ongeacht hoe ik mij voel.
Juist hierdoor ervaar ik dat mijn takken nog meer naar de hemel reiken.
Het lijkt dan wel alsof ik de wolken, die zo zacht als een wattendeken zijn, kan aanraken.
Het lijkt dan wel alsof mijn wortels nog dieper groeien naar de kern van Moeder Aarde.
Juist op deze momenten voel ik haar vertrouwen en geborgenheid.
Het gevoel van vertrouwen dat alles goed komt, dat alle wensen die ik koester uitkomen.
Al duurt het soms wel enorm lang.
Gelukkig voel ik op de momenten dat ik haar geborgenheid mag ervaren dat ik gedragen wordt.
Op alle momenten dat ik dit nodig heb.
Hier ben ik dankbaar voor.
Juist,
omdat ik er dan voor de kinderen en mensen kan zijn.
Soms klimt er een kat in een van mijn takken.
Ze gaat dan liggen spinnen en vertelt mij hele verhalen.
Hierdoor ervaar ik haar warmte en gezelligheid.
Dit verbindt mij met mens en dier, waardoor ik nog meer warmte en vreugde in het leven ervaar.
Waardoor ik het vertrouwen en de geborgenheid van Moeder Aarde kan doorgeven aan de dieren en mensen,
jong en oud, die bij mij zijn.
Op deze momenten wens ik dat ik nog vele jaren hier mag staan,
met mijn takken hoog in de lucht en mijn wortels diep in de grond.
Juist
omdat ik dan de warmte, kracht en vreugde van het leven ervaar.
Dit
wens ik ieder van jullie ook toe !!
Liefs,
Karina
Karina van Halteren-Mulder
Gespreks-,
Trauma-therapeute
Reiki-Master en Hapto-Masseuse
Citroenvlinder
27
3544
DG Utrecht
030-6705529
